IV

Biz önceliklerimizi belirlerken önceliklerimiz de bizi belirliyor diyorlar: tek amaç belirleniyor olduğumuzu fark ettirmemek. Kaldı ki fark etsek ne olacak? Ne kolumuzu kaldırmaya mecalimiz var, ne birbirimizi dikeltecek takatimiz. Yorgun argın yaşıyoruz. Ne gerekiyorsa oyuz. Bitkin dünyanın miskin sakinleriyiz, eğleşmekten uykumuz gelmiş. Uyuklamaklığımızı fark etmememiz için olabildiğince çok yorduruluyoruz.

Hal böyleyken, sürekli uyuma isteğine nasıl depresyon derim? Asıl çöküntüyü kim yaşıyor? Keşke uyanıp depresyon uykusuna yatsak. Belki biraz kendimize gelirdik…

Kronik yorgunluk, işlerlik metastazıyla paralel işliyor vücudumda. Sanırım başarılı olacağım.