geçmişimden kalan geceler...

seni sana birakmaya karar verdigim gun,
hayatimda en cok ugrastigim, uzerine en cok titredigim seyden vazgectigim,
sokaga attigim gun oldu..

en cok insanlarin yanindan ayrilip da, kendi basima kaldigim anlarda mucadele ediyorum bana o gece yaptigin saygisizlikla..

sigara icerken,
kitapligimi karistirirken,
sarap icenleri gordugumde,
ve daha nicesinde..
bir de tuvaletteyken..

en yalniz kaldigim, en savunmasiz kaldigim anlarda dusuyor o hareketin aklima..
ve inan bana, ne kadar muhasebesini yapsam da, bastan sona ne kadar karalasam da olan biteni kafamda
gecmiyor,
bitmiyor..

zevkle izlenen filmler gibi bastan sona izleniyor bazi kareleri her defasinda..
ve inan bana,
hic bir karesi keyif vermiyor.


seni defalarca boguyorum zihnimde..
defalarca diriltip, agzini burnunu kiriyorum tekrar ve tekrar.
o gun senin evinde, yataginda mesela, yanina uzanirken senin,
o kustahligin sonucu cok defa burnunu kanattim..

ayni olayin bir cok sonucunu yaratiyorum zihnimde her aklima geldiginde hareketlerin.

soyle yapsaydim, boyle olurdu.
boyle olsaydi soyle olurdu.
gibi..

aslinda baktigimda geriye, hepsi bok gibi..

ama isin garibi,
sen bunlari hic anlayamadin.
icimdeki nefreti,
o sevgimi sarip sarmalayan nefreti goremedin.
bir kac gunluk sey dedin..
gececegine inandin.

gecmiyor.
benim gururum herkesinkinden daha ustteymis, onu gordum sayende.
kabullenme esigim cok cok asagilardaymis..


beraber yasadigimiz gunler geliyor bazen aklima..
ne cok severdim bu fikri. sevdigim insanla beraber yasamak.

ve biz hic bokunu cikarmadik biliyorsun bunun da..
yemeklerimiz, televizyon izlemelerimiz, yataga girislerimiz ve sevismelerimiz hep kutsaldi..

en azindan oyle durdu uzun sure.


ama hic iyi olmadin sen.
hep bunalim insaniydin.
hic bir sey, hic kimse iyi edemiyordu seni.
ve hep bir seylerin eksikti.
bir zaman kapatabildim tum eksikligini, sonra bir baktik ben eksilmeye basladim.
cok surmedi, erimeye basladim kendi eksikligimde.
sen yanimda uzanip penguen okudun boyle zamanlarda yatak odamizda.

ve biz,
sevismemeye basladik.

ben bir gece kapiyi carpip ciktim odadan.
teninin uzakligi,
hic bilmedigim diyarlara senin tarafindan tenimin surulmesi zindan etmisti hayati bana.
kapiyi carpip ciktim.

televizyon izliyordum.
elimde bir sonup bir yanan sigaralarla.
o gece evi yakabilirdim emin ol.
elimdeki sigarayla evi atese verebilirdim.
kasitli bir dikkatsizligim, herkesi masum cikarirdi o atesten..
icinde ikimizin de yanacagi o atesi duslerken ben, aklima iceride uyuyan kardesim geldi.
mukemmel ölümümüz, mukemmel olmayan bir ayrintiya kurban gitmisti o dakika.

ölümümüz baska bir geceye ertelendi.

ve sen o deliliğimi mi anladın,
yoksa kırbaclanmaktan hosnut kalan yuregin miydi surgune son veren.
yatagimiza cagirdin beni..

sevismek iki kisilik bir vahset olmustu o anda. en sevdigimiz sekliyle..
senin dogmatik sacmaliginin o sehvetli vahseti, gercek bir vahsete cevirdigi o ana kadar.

yine ben salona gittim.
sense benim yatagimda kaldin..


hic birsey mutlu edemiyordu seni.
oyle mutsuzdun ki,
oyle cok depresyona giriyor,
sayisiz olandan oyle cok cikiyordun ki..

bir gece artik dakikalarla olculur hale gelmisti bu devinimlerin.
gitgide cekilmez bir insan halini aldin.
sabahlari uyandigimizda suratinin o domuz hali, hic alisik olmadigim sabahlari getirdi beraberinde.

arada bir icimden,
aldatmak geldi seni. ya da dovmek.. amacım sadece canını yakmaktı.. turlu sekillerde olabilirdi bu.. cunku canin gercekten yanmiyordu.. yanmalıydı ki iyi oldugun zamanları özleyesin..
ancak bu sekilde ayni iki domuz insan halini alabilirdik.

goruyor musun?
artik yapamadigimi gorunce, seni iyi etmekten vazgecip, senin mutsuzluguna ortak olmayi dusundum ben. senin domuz haline benzemeyi.
cunku o zaman cekilebilirdi hayat.
hic cekip gitmeyi dusunmedim ki ben.
sanki zorundaydik bu hayati beraber yasamaya,
sen domuzsan ben de oyle olmaliydim ki beraber mutlu olabilelim.

iste bu zamanlar, benim eksilmeyi birakip tamamen yok oldugum zamanlardir.


ben gulen, neseli, mutlu bir adamdim..
insanlar benim yanimda mutlu olurlardi, eglenir, gulerlerdi..
bu yuzden evim mabet gibi dolardi cogu aksam.
insanlar bana gelirdi.

ama senin icin bunlarin hepsinden vazgecmistim.
cunku saplanmistim, zorundaydik basarmaya..

iste ben yok oldugum zamanlarda sen, o lanet gecede, bana yapabilecegin en buyuk kotulugu yaptin.
"keyfim bilir"lerle, "eve kacta donerim, bilmiyorum"larla dolu bir gecede beni yiktin gectin..
ben seni hic bu kadar farkli gormemistim.
hic bu kadar icimden bir seyler sokup alinmamisti..
hic bu kadar erkeklik gururum ayaklar altina alinmamis, yikilmamisti.

mahvettin o gece beni.
bir kac saatlik eglence ugruna.

o dinlemeye doyamadigim sesin, o sarkilarin, o muzik ozlemin sebep olmustu bunlara hem de..
en cok destekledigim, ugruna neler neler harcadigim sey yok etmisti bendeki her seyi..

beni sana asik eden sesin,
o gece beni vuracak sey icin cikmisti agzindan..

simdi dusunuyorum,
o gecenin, o telefonlarda gecen gecenin her dakikasini..

hic bir kadin, sevdigi adama bunu yapamazdi.
bu kadar kustah, bu kadar saygisiz davranamazdi..
hem de saygiya bu kadar onem verirken.


affetmek mi?
hic sanmiyorum..
affedilmeyi dilemedin sen cunku.
kuru bir kac ozrun ise yaramadi.
yaramayacagini bile bile, yaramasin diye ettin zaten..

keske o gece bana bunlari yasatacagina,
ölseydin..

iste o zaman, iyi anardım seni..