Hayatta bazı anlar vardır ki asla dahil olmayacağını sandığın kalabalıkların ortasında bulursun kendini ansızın..
Bütün o kalabalık gürültüye karşın senin dert ettiğin sadece içindeki çığlıklardır
'neden buradayım'lar
'ben bu kalabalıktan değilim'ler..
Şehir trafiğinde ilerlemeyen araçlar gibi dondurmak istersin zamanı..
O kalabalığın içinde yaşadığın günleri yaşamamış varsaymak için saatlerini durdurursun..
Günlerini öldürürsün..
Kendini hala kendine ait hissettiğin mutlu günlerinde bırakırsın ruhunu..
Ve en acımasız intihardır bu; ruhunu başka
bedenini başka yerlerde yaşatmak..
Zaman geçip yok olan benliğini hissettiğinde ise elinden gelen tek şey
ağlamaktır..
Seni senden alıp, o yabancı kalabalıklara atan nedene ağlamak..
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
1 yorum:
kalabalığa dahil olmak kadar uyuz olduğum bişey yoktur valla.
ya da kilitlenmiş trafiğin aksi (bilakis akıcı olan, ters yöne giden)şeridinde olmak kadar haz aldığım bişey..
Yorum Gönder