gerçek dünyada çalıyordu telefon...

dün gece rüyamda, yaşattığı o tüm acılarla beni şimdiki ben yapan, bir müddet kadınlardan nefret etmeme sebep olan o eski sevgiliyi gördüm.

ne kadar sonra ilk defa.

bir yolculuktaymışız. aynı otobüsteymişiz.
ben yılların alışkanlığı, yolun verdiği o kasvet üzerimde, oturuyorum birisinin yanına.

gözleri üzerimde.
bense çoktan geçmişim o evreleri.
hareketleri, bakışları umrumda değil.

"bu muydu lan?" dedim kendi kendime.
"ben bunu mu sevmişim?"


sonra sonra yol aralarında durdu otobüs.
bizler indik, bir şeyler yedik.

o hep benimle ilgiliydi,
bense uzaklara bakıp bakıp başkalarını düşünüyordum.
yani anlayacağın, o bakışlar, o kendinden emin ama bir o kadar da ezik tavırlar beni hiç etkilemedi.
bak dedim, "geçmiş, gitmiş."
şimdi tutku yada akif olsaydı da söyleseydim diye düşündüm.


bir ara o kadar rahatsız oldum ki o ilgisinden, kalkıp merve'yi aradım.

tam konuşacaktık.

diğer telefonum çalmaya başladı.
bakındım şöyle çevreme.
evet gerçek dünyada çalıyordu telefon.

uyandım.
gülümsedim.



o saçma sapan günler geçmişti.